Carnaval in Woonzorgcentrum Bosch en Duin

Carnaval op 28 februari??? Ja, beetje vreemd is het wel om carnaval te vieren tijdens de vastenweken. Dat zal in het Katholieke zuiden volslagen uit den boze zijn geweest. Het zal de Scheveningers een worst,….. sorry, haring wezen. De bevolking van Scheveningen is overwegend Protestant. Maar de gezelligheid was er niet minder om, in dit prachtige verzorgingstehuis, gelegen aan de oudst geplaveide weg van Nederland, te weten de Scheveningseweg. Ooit werd er tol geheven om de kosten terug te verdienen van de aanleg. De tolhekken zijn bewaard gebleven en nog te zien op de Kerkhoflaan tegenover de R.K. begraafplaats, maar dit terzijde. Nou zijn we al in een paar verzorgingstehuizen geweest tijdens carnaval, maar dit was er een om naar uit te kijken. Als het ooit zo ver mocht komen dat ik er ook aan geloven moet, doet u mij dan maar dit tehuis. We zijn ons er van bewust als Blaasknarren dat we met een nogal grote groep binnen komen in zo’n instelling. En dat er nogal wat decibellen op de kwetsbare oortjes van de aanwezigen oudere jongeren wordt losgelaten. Dus we houden ons nog een beetje in. In de feestruimte werden de aanwezige bewoners opgewarmd door het personeel, dat zich als ware floormanagers had opgeworpen om de boel in de juiste stemming te brengen. Een jarige bewoner werd al dan niet vrijwillig rond gereden door de zaal. En onder het bekende “lang zal hij leven” weer snel geparkeerd in de bestemde vakken. Ja want er zijn grenzen. Het opstellen van de Blaasknarren bleek een lastig klusje. We stonden eigenlijk overal een beetje in de weg. Maar met wat gescherm en geschuif kwam het er toch van. De eerste noten meanderden door de ruimte en er was al gelijk sprake van polonaise vorming op de ruime vloer. Het moet even gezegd, het personeel had er dan ook zin in. Geen moeite was teveel. Hunkerende oudere jongere werden uit de stoeltjes geholpen en tot dansen aangezet. Bij het inzetten van de bekende meezinger “de woonboot” ging het alarm af!!! WE SCHROKKEN ONS EEN ZEVENKLAPPER! Blijkt het geen alarm te zijn geweest, maar LAILA…… Laila komt nog boven de hoogste noot uit die op een tromppet te halen is, en is een medewerkster van Bosch & Duin. Als ze haar voor op een brandweerauto monteren vallen zelfs de trams om. Wat kan die gillen. Je ziet het ook wel op de tv, vrouwen uit Turkije of marokko die gaan gillen bij grote vreugde of verdriet, nou zoiets was het dus. In de pauze werden we rijkelijk voorzien van consumpties, zoals bitterballen, fris en bier. Tijdens het tweede setje werd ook de polonaise weer gelijk aangevangen. Onvermoeibaar waren ze allemaal. Het was een heel leuk en gezellig optreden en dat was niet in de laatste plaats te danken aan het aanwezige en behulpzame personeel. Hulde aan al die medewerkers. Het was een leuke avond in een mooi tehuis. 

Arie Blom

 
Klik hier voor de foto's

Carnaval in Verzorgingshuis Schoorwijk in Leidschendam

Knarren blazen afmars vóór échte carnaval begint

Moet het échte carnaval nog beginnen, blazen de knarren al weer de afmars. Het blijft een even merkwaardig als aantrekkelijk fenomeen. Want het betekent dat het jaarlijkse feestgedruis niet beperkt is van vrijdag tot en met dinsdag, maar al veel eerder losbarst. Zeker op het pad van De Blaasknarren, welk orkest deze week een tournee maakte langs accommodaties waarbij de zorg voorop staat. Zondag polonaisetijd in Pitch & Putt voor de jeugd, maandag en donderdag voorrang aan de ouderen. Het werden alle drie feestjes die voor vrolijke gezichten zorgden bij de meesten en soms een frons bij de wat kritischer ingestelden. Ach, je kunt het nooit altijd iedereen volledig naar de zin maken, zullen we maar denken. Schoorwijck was de laatste etappeplaats voor de knarrenkaravaan, die de toeters en bellen mocht laten weerklinken voor een inmiddels bijna vertrouwde oude garde. Die niet alleen werd geëntertaind door de muzikanten van Stompcity Music, maar ook door de nadrukkelijk aanwezige leden van De Damzwabbers, die zoals gebruikelijk hun beste beentje voor zetten. Zo werd er ondanks een hier en daar weerklinkende valse noot verder nauwelijks een wanklank gehoord. Of het zou in de rookruimte geweest moeten zijn. Daar werden nog wat walmen uitgeblazen op het moment dat in de feestzaal al de eerste tonen ten hemel stegen door ánders blazende knarren. Temidden van de rondhossende zwabbers viel het nauwelijks op dat de knarrijen zich wat later sloten dan gewenst. Het verdient, mocht worden geconstateerd, wel aanbeveling dat er enige stroomlijning bestaat in de communicatielijnen. Vastgesteld kon ook dat alle aanwezigen in Schoorwijck het over het algemeen weer goed naar de zin hadden gehad. De bingoërs, de zwabbers, de knarren, alle vrijwilligers, personeelsleden en andere aanwezigen. Tot wie ook zeer tot haar spijt Loes Achten niet kon worden gerekend. Kort voor haar vertrek naar het optreden werd ze geveld door een plotse griepaanval. Zodat de saxsectie ietwat geminiseerd was, welk manco echter meer dan goed werd gemaakt door de energieke inbreng van met name Wil Wortel. Die eens te meer aantoonde dat knarrenmuziek ook de eigen orkestleden best in beweging kan zetten. Maar dat nog niet kamerbreed toegepaste fenomeen is door Gert-Jan Bijlsma al eerder, vaker en stijlvol in de praktijk gebracht. Goed voorbeeld doet goed volgen. Waarvan acte. 

Frank Werkman

 
Klik hier voor de foto's

Carnavalsavond WZH Transvaal

Vanavond ons tweede carnavalsoptreden. Ditmaal een verzorgingstehuis in de wijk Transvaal in Den Haag. Nou is Transvaal allang niet meer de wijk als in de jaren 60 toen ik er woonde.
Het is een rijk gekleurde en gemengde buurt geworden in de loop der tijden. Zo bleek ook de samenstelling van dit tehuis te zijn. In de zaal zaten, door jaren zon geteisterde fragiele wajang popjes te wachten op wat er komen zou. Ze zaten al een beetje onderuit gezakt en ingedut in hun stoeltje. Het was tenslotte ook al bijna kwart over zeven. De meeste keken al verlangend uit naar hun hangmatje. Wij stelden ons snel op en zetten het eerste nummer op volle kracht in! Een tsunamie van geluid werd richting de oudje geslingerd. De schrik was enorm! De eerste rijen werden ijlings verlaten, en bij ijlings moet je dan denken aan verpleeghulpen die de stoeltjes rukkend naar achteren trekkend met een bejaarde erin die zich angstvallend aan de leuningen vast klampt om het vege lijf te redden. De zaal was echter niet zo groot, dat er aan te ontkomen viel. Wij hadden van Michel eerder deze avond middels een donder speech te horen gekregen dat we meer moesten bewegen tijdens het spelen. Het mocht zelfs ten koste gaan van het spelen, als we maar bewogen. Ik heb dit dan ook letterlijk opgevat en heb een dansje gemaakt met een broos typje in plaats van mee te blazen. Broos typje vond dit zeer geslaagd. De laatste keer dat ze de aandacht van een man heeft getrokken moet geweest zijn in de tijd van Max Havelaar. Het was zeer heet in de zaal in ik vermoedt dan ook dat WZH staat voor “WAANZINNIG ZEER HEET”. Na ons eerste setje gepeeld te hebben, zakten wij af naar de kleedruimte alwaar wij zeer ruim getrakteerd werden op snacks en drankjes. Ja ik moet toegeven daar kunnen wij autochtone cententellers nog wat van leren met ons armzalige Maria kaakje bij een koppie lauwe thee. Bij het tweede setje kwamen er meer mensen de vloer op. Er was zelfs sprake van een voorzichtige polonaise. De goede raad van Michel hebben we volgens mij ter harte genomen en deze avond gingen we beter los dan de vorige. Het was een leuk en gastvrij tehuis en ik wil dan ook al het aanwezige personeel bedanken voor hun geweldige inzet en we komen graag nog eens terug. 

Arie Blom

 
Klik hier voor de foto's

Gehandicapten Carnaval bij CV De Damzwabbers

Backgroundsound ligt knarren ook 

Ja, daar sta je dan voor het eerste optreden in het ‘nieuwe jaar’. En dan nog meteen een carnavalshappening bovendien. Met daar bovenop ook nog eens een primeur: De Blaasknarren met de backgroundsound. Dat laatste bij het speciaal gecomponeerde en door Prins Beaufort I vocaal ten gehore gebrachte nummer ‘Op de Dam daar zijn de Zwabbers’. Of dit deuntje nu het hoogtepunt was van deze carnavaleske ouverture kan schrijver dezes niet beoordelen. Laat dat aan het publiek over, dat voor een groot deel bestond uit jong en oud uit diverse woongemeenschappen voor de wat minder bedeelde medemensen. Die door vrijwilligers (lof!) waren aangevoerd. Waardoor ze zoals ieder ander gezellig konden meefeesten tijdens deze door de jubilerende De Damzwabbers zoals gebruikelijk weer uitstekend en gevarieerd georganiseerde bijeenkomst in Pitch & Putt. De Blaasknarren, of liever een heel select deel er van, speelde ook een belangrijke rol in een helaas wat minder positief voorval. Eén van de aanwezigen in het publiek was temidden van het feestgedruis onwel geworden. Gert-Jan Bijlsma en Koos Schaareman, beiden voorzien van de nodige ervaring op dit gebied, verleenden mede de eerste hulp aan de onfortuinlijke dame, die later per ambulance werd afgevoerd. Het was een naar incident tijdens het vrolijke samenzijn, maar zoals niet ongebruikelijk the show must go on en de knarren dienden ook aan hun muzikale verplichtingen te voldoen. Vanaf een andere plek in de zaal, verder verwijderd van de plaats waar de genoemde dame nog op transport lag te wachten, werd de tweede set afgewerkt. Die was lekker wat langer dan de eerste, maar speelde zich onder een enigszins afwijkende regie af. Doordat Gert-Jan elders nog hand- en spandiensten verleende, nam Hennie Baltus, niet vreemd met deze rol, het voortouw. Waarmee het tweede blok van start kon gaan, maar onderweg hier en daar een licht vacuüm vertoonde vanwege een dubbelrol van de vaste man en de interim. Het publiek zal er weinig van hebben gemerkt, want met uiteraard ook Koos weer in de gelederen bliezen de knarren hun partijtjes geroutineerd weg. Dat gold ook voor de slotronde, waarin (wie anders?) Gert-Jan zich de ‘Lieveling’ van twee dames onder de toehoorders mocht wanen. En dus De Damzwabbers middels hun jubileumlied nog even in het zonnetje kwamen te staan. “Zo, de kop is er af”, verklaarde Mart Roozenburg direct na de afmars. Daarmee ook aangevend dat De Blaasknarren later in de week met genoegen gaat aan- en optreden in verzorgingshuizen. Want, dat was wel zo’n beetje het algemene gevoel: na al die serieuze repetities van de afgelopen tijd is het best wel fijn om weer je repertoire voor publiek uit te voeren. Zeker als het in deze ijstijd binnen is.

Frank Werkman

 
Klik hier voor de foto's